بارى ، حكومت در اسلام به مفهوم تبعيت از قانون است ، و فقط قانون بر جامعه حكم‌فرمايى دارد . آن‌جا هم كه اختيارات محدودى به رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ولات داده شده ، از طرف خداوند است . حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم هر وقت مطلبى را بيان يا حكمى را ابلاغ كرده‌اند ، به پيروى از قانون الهى بوده است ؛ قانونى كه همه بدون استثنا بايستى از آن پيروى و تبعيت كنند . حكم الهى براى رئيس و مرئوس متبع است . يگانه حكم و قانونى كه براى مردم متبع و لازم الاجراست ، همان حكم و قانون خداست . تبعيت از رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم هم به حكم خدا است كه مىفرمايد : ( وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ ) ؛ « از پيامبر پيروى كنيد » . پيروى از متصديان حكومت يا « اولوا الامر » نيز به حكم الهى است ، آن‌جا كه مىفرمايد : ( أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ) « 1 » . رأى اشخاص ، حتى رأى رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم ، در حكومت و قانون الهى هيچ گونه دخالتى ندارد ؛ همه تابع ارادهء الهى هستند . حكومت اسلام سلطنتى هم نيست ، تا چه رسد به شاهنشاهى و امپراتورى « 2 » . در اين نوع حكومت‌ها حكام بر جان و مال مردم مسلط هستند و خودسرانه در آن دخل و تصرف مىكنند . اسلام از اين رويّه و طرز حكومت منزه است . به همين جهت ، در حكومت اسلامى ، بر خلاف رژيم سلطنت و شاهنشاهى و امپراتورى ، اثرى از كاخ‌هاى بزرگ ، عمارات كذايى ، خدم و حشم ، دفتر مخصوص ، دفتر وليعهد ، و ديگر لوازم سلطنت ، كه نصف يا بسيارى بودجهء مملكت را از بين مىبرد ، نيست . زندگى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم را كه رئيس دولت اسلام بود و حكومت مىكرد همه مىدانيد . بعد از آن حضرت نيز ، تا قبل از دورهء بنى اميه اين سيره و روش باقى بود . دو نفر اول سيرهء

--> ( 1 ) . النساء ( 4 ) : 59 . ( 2 ) . « امپراتورى » عنوان كشورهايى است با وسعت زياد ، داراى جمعيت بسيار ، مركب از ملل و نژادهاىمختلف كه تحت حكومت يك فرمانروا ( امپراتور ) وحدت يافته باشد .